برخي كارگردانان و اهالي تئاتر ايران با انتقاد از وضعيت تئاتر كشور، به نوعي مي خواهند «پز روشنفكري» بدهند و به عبارتي ، خود را در رديف نخبگان دهه سي وچهل قرار دهند.
«علي نصيريان» روز گذشته در يك نشست مطبوعاتي در مشهد با بيان اين مطلب و در پاسخ به پرسش خراسان كه چرا برخي كارگردانان صاحب نام نسبت به وضعيت تئاتر اعتراض كرده اند، گفت: هيچكس منكر اين حقيقت نيست كه در عرصه تئاتر ايران، مشكلاتي وجود دارد كه گاه كار را براي كارگردانان دشوار مي سازد، اما اين كه گمان كنيم با بزرگ نمايي اين مشكلات و بازگويي چندباره آن ها، وضعيت تئاتر كشور بهبود مي يابد، راه به خطا پيموده و به جايي نخواهيم رسيد. بي شك اگر اهالي تئاتر، مسئولان و دست اندركاران هنري، با همكاري ، تعامل و چاره انديشي به فكر درمان تئاتر ايران باشند، اين هنر افقي روشن را پيش رو خواهد داشت. نصيريان با خاطرنشان ساختن اين كه «تئاتر شهرستان» قطب تئاتر كشور است، اضافه كرد: به جرات مي توانم بگويم بهترين استعدادهاي تئاتر امروز ايران، حاصل تلاش آنها در عرصه تئاتر شهرستان مي باشد. من بسيار خوشحالم كه در شهرستان ها با جوانان و علاقه مندان تئاتر مواجه مي شوم، نسلي كه سرشار از انرژي و استعداد است. وي با اشاره به اين كه نبايد نقش «مخاطب» را در رونق تئاتر كشور ناديده گرفت، افزود: تئاتر، بي مخاطب هيچ مفهومي ندارد. زيرا نفس تماشاچي است كه به تئاتر جان مي بخشد. نصيريان تصريح كرد: به نظر من نمايش هايي كه در تهران به روي صحنه مي روند، بايد در شهرستان ها هم اجرا داشته باشند، زيرا اين اقدام جداي از سيراب كردن عطش علاقه مندان تئاتر، سبب تعالي و رشد تئاتر شهرستان مي شود.
وي در بخشي از سخنانش، با انتقاد از مميزي هاي سليقه اي در عرصه نمايش نامه نويسي، اظهار داشت: متاسفانه امروزه آفت مميزي به شدت دامن گير سينما، تئاتر و تلويزيون شده است. درحالي كه رسالت اصلي هنر- به ويژه سينما و تئاتر- بيان حقايق و واقعيات جامعه است. اين حذف هاي غيرمنطقي، در درازمدت به زيان سينما و تئاتر است. علي نصيريان با اشاره به اين كه كمبود متن خوب و مناسب، مشكل اساسي تئاتر ايران است، گفت: درست است كه ما به لحاظ امكانات، تجهيزات و بودجه در مضيقه هستيم اما اگر نمايش نامه نويسي و متن هاي نمايشي مان قوي باشد، مي شود با همين بضاعت اندك، نمايش هاي قوي فراواني را به روي صحنه برد. وي با انتقاد از وابسته بودن تئاتر كشور به كمك ها و حمايت هاي دولتي، اظهار داشت: بي ترديد بخشي از تئاتر با حمايت و پشتيباني دولت به حيات خود ادامه مي دهد، اما اكنون زمان آن رسيده است كه مسئولان، سياست گذاران و اهالي تئاتر، با جذب حمايت نهادها، مراكز، محافل و سازمان هايي كه اين توانايي را دارند كه با پشتيباني مالي حامي تئاتر باشند، وضعيت اين هنر را دگرگون و متحول كنند. وي در مورد كم كاري اش در عرصه تئاتر كشور گفت: ديگر توانايي و قدرت سال هاي گذشته را ندارم، كه بخواهم روي صحنه بروم. دلم مي خواست دست كم با نوشتن نمايش نامه از اين عرصه دور نشوم. اما كارهاي اجرايي مانع از آن شده كه نمايش نامه بنويسم. نصيريان با تقدير از اقدام برخي مسئولان فرهنگي كشور، در برگزاري مجالس نكوداشت و گرامي داشت مفاخر هنر ايران، اضافه كرد: بي ترديد برگزاري چنين مراسمي ضمن آن كه در روحيه هنرمندان تاثيرگذار است، نسل جوان را نيز در ادامه كار هنري خود دلگرم مي سازد. وي تاكيد كرد: به گمان من تئاتر مشهد، درميان تئاتر ساير شهرستان ها ، جايگاهي ويژه و در خور تحسين دارد. در اين شهر استعدادهاي كشف نشده اي وجود دارد كه با مشكلات ساخته اند، تا فقط چراغ تئاتر در مشهد روشن بماند. نصيريان با انتقاد از نحوه تخصيص بودجه تئاتر ميان مركز و شهرستان ها افزود: به گمان من اين بودجه و اعتبارات بايد به گونه اي عادلانه و منطقي ميان مناطق مختلف كشور توزيع شود. اگرچه پايتخت تئاتر ايران تهران است اما اين سخن، هيچ گاه از اهميت تئاتر شهرستان نمي كاهد. البته من به تمايزگذاشتنبين كار يك كارگردان حرفه اي نظير «بهرام بيضايي» يا گروه هاي باتجربه، و گروه هايي كه در ابتداي راه هستند موافقم. اما اين تمايز نبايد به گونه اي باشد كه تئاتر شهرستان حاشيه نشين شود. نصيريان گفت: با وجود منابع مكتوب و كهن ادبي براي اقتباس نمايش نامه هاي ايراني، متاسفانه «تئاترايراني وملي» كمتر موردتوجه كارگردانان قرار گرفته است. در حالي كه تا ما توانايي ها و ظرفيت هاي خود را در عرصه تئاتر ايراني به نمايش نگذاريم، نمي توان انتظار داشت كه تئاترمان جهاني شود. وي با اشاره به اينكه «نمايش خوب» نمايشي است كه هم خواص را به خود جذب كند و هم موردپسند عوام قرار گيرد اضافه كرد: من هرگز تئاتر را جداي از مخاطب نمي دانم. به همين سبب معتقدم اجراي مستمر نمايش در شهرستان ها، سبب آشتي مخاطب با تئاتر مي شود. علي نصيريان با انتقاد، از نحوه برگزاري مراسم روز جهاني تئاتر در مشهد، اظهار داشت: مايه شگفتي و تعجب است كه من به عنوان يك علاقه مند موسيقي نتوانستم از اجراي قطعات موسيقي، كه قرار بود در اين مراسم اجرا شود بهره ببرم. نمي دانم به چه دليل اين بخش از برنامه حذف و سخنراني هاي متفاوت جايگزين آن شد. وي با اشاره به اين كه موسيقي، شعر، ادبيات و هنر مايه افتخار ايران زمين است اظهار داشت:نمي دانم چرا بايد «موسيقي خراسان» كه شهرت جهاني دارد، در مراسمي كه در پايتخت خراسان برگزار مي شود، امكان اجرا نيابد!
|
+| نوشته شده توسط
احمد صبریان در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387
|
